UzUn EşEk FeLsEfEsİ

:)(:

Tue, 20 May 2008 10:51:00 +0300

Tavanı kristal avizelerle kaplı, her taraf "ben pahalıyım, beni şu kadar paraya aldılar, sahibim ne kadar zevkli değil mi?" dercesine sırıtan eşyalarla kaplı, geniş bir salona girdim. "Converse"ler pek yakışmıyordu bu şatafatlı insan kalabalığının arasına karışmaya, çekingen, küçük adımlarla en yakınımdaki koltuğa yerleştim. Sıkılarak, montumun cebinin delik olduğunu fark ettim, küçük "puccalı" not defterim montun içine kaçmıştı. Biraz uğraştan sonra yavaşça çıkardım, kalemide eldivenimin içine sokarak etrafımı gözlemlemeye başladım.

Kahkahayla gülen bir grup kadın vardı köşede. Özenle, kuaförde bilmem kaç saat harcanarak yapılmış saçlar, makyajlar, yok şu marka yok bu marka kıyafetler. Ortak özellikleri, hepsi şişmandı, hepside yemeklerden konuşuyorlardı. Arada bir annemin tarafa bakıyor, kaş göz işaretiyle "hadiii" demeye çalışıyordum ama her zamanki gibi işine gelmediği için anlamamazlıktan geliyordu. Bende yazı yazmaya başladım, oturduğum koltuğun yanındaki genç bir kadında yazdıklarımı okumaya başladı.

"Ve meraklı gözler karıştı araya.." diye yazdığım satırı alınmış olacak, gülümseyerek önüne döndü. Nedense bu insanlar arasında hiç rahat değildim, aldırış etmeden, kafamıda kaldırmadan devam ettim yazmaya.

-Duydun mu? bizim doktor bilmem ne beyle bilmem ne evlenmiş.

-yaa.. Geçen arabasını çaldılardı. Teybini falan çalıp Etlik'e bırakıvermişler.

-Sen o kitabı okudun mu?

-Bende duydum, o yazarın 5-6 kitabı var.

-Çok şık olmuşsun şekerim!

gibisinden bir sürü vıcık vıcık, yapmacık sözler.. Yapmacık kahkahalar. Annemin yaş grubundan bekleyebileceğim birşeyde yoktu zaten, arka fondan klasik müzik geliyordu.

"Zihin açar" denilen ve aslında benimde çok sevdiğim parçalar, mideme kramp şeklinde saplanmaya başladı. Kulaklığımı takıp, etrafımdan soyutlanmak için bildiğim en iyi ve kolay yolu denedim. Klasik müzik ve sahte kahkaha karışımına metal parça cızırtıları da girdi. Yılları.. ( devamı )

01.12.07 - 17

Tue, 20 May 2008 10:49:01 +0300
-Bunu da bavula koyuyum mu anne?

-Hiçbir şey bırakma.

Carla aileyi telaşa vermişti, herkes haciz gelecek sanıyordu ve sözde memurlar gelmeden önce kaçacaklardı. Bahane saçma gelmişti Beril'e. Memurlar böyle bir ihtimali düşünemez miydi ki? Hem Carla büyük eşyaları almıyordu, o zaman ne anlamı vardı kaçmalarının? Haciz memurları zaten onlarıda alarak borçların bir kısmını ödeyemez miydi? Ama itiraz etmedi. Sadece hafızasının, anılarının nerdeyse hepsini orada kaybettiği için, hatırlamadan gitmek sızlatıyordu içini. Birkaç gözyaşı düştü eline, Carla bunu görünce onunda gözleri doldu. Ama yapacak birşey yoktu. Gitmelilerdi. Çabucak gitmelilerdi.

***

-Günaydın!

-Günaydın Elif! Kahve içmek için geldim.

-Şaşırttın beni, burası bir kafe ve kahve için geldin.

Oğuzhan birşey söylemeden oturdu, nihayet cesaretini toplamıştı ve kararlıydı, Beril'in yanına gidecekti. Garip olanı, Carla bir türlü telefonunu açmıyordu. Hep kapalıydı. "Neyse..dedi. Yaşlılıktan unutmuştur." Elif özenle hazırlanmış kahveyi elleri titreyerek götürürken Oğuzhan'ın yüzündeki heyecanı görmüştü.

-Pek mutlusun bugün. Hayırdır?

-Sana bahsettiğim bir kız vardı ya..

-Hı.. Beril.. gözlerini devirdi fark ettirmeden.

-Evet. Bugün onun yanına gitmeye karar verdim.

-Ama.. Hafıza kaybı diyordun.

-Düzeldiğini umuyorum.

-Ya düzelmediyse?

-Sende felaket habercisi gibisin.

Alınmıştı Elif. Oğuzhan anladı, gülümseyerek elini Elif'in titreyen elinin üstüne koydu:

-Şaka yaptım. Heyecanlıyım biraz. Neyse kahvede bitti, hesabı ödeyip gitmeliyim. Bir an önce..

Oğuzhan elini çekerken Elif'inde gözleri dolmuştu. Oğu.. ( devamı )

01.12.07 - 16

Tue, 20 May 2008 10:49:00 +0300
-Yaa.. Carla'nın yüzü gölgelenmişti.

-Öyle işte.. Şimdi de onu arıyorum. Biraz ileride ama..

-Sana yardım edebilirim.

-Tanıyor musunuz Beril'i?

-Aslına kalırsa.. Beril'i hastaneden çıkaran benim.

Oğuzhan'ın gözleri büyüdü. Şansa bak! Ayaklarını sürüyüp gidemediği, yüzleşmeye cesaret edemediği kişi, karşısındaydı işte. Beril'in Oğuzhan'la görüşmesini yasaklarlar diye deli gibi korkuyordu. Ama şimdi herşey değişmişti. Oğuzhan hikayesini anlatırken Carla'nın yüzünde hiç değişmeyen bir gülümseme vardı. Sanki onları anlayışla karşılıyor, engelde olmuyor gibi.

-Beril'i görmeme izin vereceksiniz, değil mi?

-Tabi ki. Yalnız bilmeni istediğim birşey var. Hayal kırıklığına uğrayabilirsin.

Oğuzhan şüpheyle baktı Carla'ya. Eski Türk sinemalarındaki gibi Carla "Beril artık eski Beril değil! Bırak peşini!" mi diyecekti?

-Beril.. Hafıza kaybına uğramış.

-Ne?! Beyninden vurulmuşa döndü Oğuzhan.

-Doktor böyle bir olayın ardından bunun olabileceğini söyledi. Beril'e gereken biraz zaman.

Daha ne kadar bekleyecekti? Biraz zaman mı? Kelimeler beyninde zonkluyordu.. Herşeyin bir kabus olmasını hiç o kadar dilememişti.

-Peki.. Şimdi..

-Şimdi seni tanımıyor olabilir. İstersen.. Söylemek zor ama.. Bir süre sonra geri gelsen. Beril'in hafızası yerine gelmeye başladığında.

-İyi de, nasıl haberim olacak bundan?

-Telefon numaramı vereyim.

Tereddüt ettikten sonra Oğuzhan bu fikri kabul etti. Başka şansı mı vardı? Beril'i görsede o hatırlamayacaktı zaten.

-Hoşçakal genç adam.. diyerek kafeden çıktı Carla. Hızlı adımlarla eve gitti.

Kahve kokul.. ( devamı )

01.12.07 - 15

Tue, 20 May 2008 10:48:00 +0300
"Onu Utku Sokak, 13. Nolu Çınar Apartmanın 18. dairesine götürmüş."

Utku Sokak, 13. Nolu Çınar Apartmanı.. Biraz ilerlese 18. daire.. Beril, kanlı canlı karşısında olacaktı. Sanki yıllardır görmemiş gibi sarılacaktı ona. Onu ne kadar çok sevdiğini, bir daha kaybetmek istemediğini, onsuz bir hayat düşünemediğini söyleyecekti. Bu kadar basitti işte sabahtan beri yapmak için beklediği şey. Ama bir elindeki buruşmuş, adresin yazılı olduğu kağıda bakıyor, bir geçen kediyle ilgileniyor, bir geçen birine tanımadığı halde "iyi günler" diyor, ama bir türlü apartmanın içine giremiyordu.

Carla'da halı çırpmak için pencereye çıkmıştı, yarım saattir dikilen adamın ne yapacağını o da merak ediyordu şimdi. Çayını genişçe bir fincana koymuş, bir yandan Simone'un basit beyninden çıkan boş lafları dinliyor, böyle bir öz kızı olduğuna hayıflanıyor, bir yandanda Oğuzhan'ı izliyordu.

-Sonra geldi ve bana beni sevdiğini söyledi.

-Eee?

-İşte bende inandım, o kadar saf duruyordu ki yüzü!

Ah aptal kız, diye geçirdi. Karar vermişti, Oğuzhan'ın yanına gidecek, ona yardım edecekti artık derdi neyse!

-Ben bir aşağı inip geleyim Simone. Ocakta süt var, unutma!

-Tamam anne.

Caddeye indi, biraz önce Oğuzhan'ın önünden geçen kedi Carla'ya bakıp tüylerini kabarttı:

-Pişşt! Git!

Rüzgar şiddetini artırdı, Carla'nın şapkası uçtu, Oğuzhan tuttu:

-Sanırım sizin.

-Evet, tam adamının eline ulaşmış.

-Efendim?

-Sabahtan beri burdasınız, sanırım adres arıyorsunuz. Yardımcı olmak istedim.

Oğuzhan'ın beti benzi attı. Kendi yapamadığını kader bir şekilde ayağına getirmişti. Carla, Oğuzhan'ın sorununun adres aramak kadar kolay .. ( devamı )

01.12.07 - 14

Tue, 20 May 2008 10:47:01 +0300
-Annemin ölümünü hatırlamamam büyük şans o zaman benim için.

-...

-Neden konuşmuyorsun?

-Son zamanlarında göremedim onu..

-Üzülme. Beni deli hastanesine yatıran sana napardı kim bilir?

-Annem.. Kötü biri miydi?

-Hayır.. Sadece hastaydı..

Merhametli bir abla havasıyla Pierre'in elini tuttu. Pierre gözlerini ablasından alamamıştı, nasıl olurda aynı annenin çocukları bu kadar farklı olabilirdi? Beril annesine bu kadar çok benzerken, Pierre'in hiçbir alakası olmazdı..

-Hadi, yemek hazır! dedi Carla.

-Geliyoruz.

-Pierre, artık annem olmadığına göre, üveyde olsak hayatımızda yakınımız olarak bir tek ikimiz kaldık.. Beni bulduğun gibi bir daha kaybetmeyeceğine söz ver..

-Veriyorum.. Ama sende söz ver.

-Ne için?

-Sende beni terk etmeyeceksin.

-Hadiii! diye sabırsız bir ses ağlamaklı havayı dağıttı. Carla'nın kızıydı bu. Simone.

-Geliyoruz Simone!

Masada annesini düşündü Beril. Ve onu bu gece aklındaki yarım yamalak hafızasındanda silmeyi..

Ama korkuyordu.. Neyi unutmaya çalışırsan, karşına hep o çıkar. Annesinin hayaletinden korkuyordu. Rüyasına girmesinden.

Yüzünü hiç hatırlamamasına rağmen, yangından sonraki tek hatırladığı isimden, Oğuzhan'dan korkuyordu. Karar verdi, artık hafızası silinmeden önceki kısımla uğraşmayacaktı.

Ne Zerrin olmuştu hayatında, ne annesi Fransa'dan geri dönmüştü. Pierre ve onun üvey annesi Carla, yani Fransız ailesi vardı sadece. Bir şekilde iş bulup devam edecekti silik yaşamına.

Peki Oğuzhan? Zaten hatırlamadığı birşey üstünde ne kadar durursa dursun, kendi kendine acı çektiriyordu. Hatırlanmayan birşeyi nas.. ( devamı )

01.12.07 - 13

Tue, 20 May 2008 10:47:00 +0300
-Hatırlamaya çalışmamak en iyisi..

-Canım, bir gün mutlaka karşına çıkacak bunlar. En başta Pierre..

-O burda mı?

-Hayır. Ama bu akşam gelecek.

-Peki siz Türkçe'yi nasıl bu kadar iyi konuşuyorsunuz?

-Uzun süre önce burada yaşadım..

Hâlâ içinde kuşkular olmasına rağmen Carla'ya, henüz görmediği üvey kardeşi Pierre'e ve hafızasından kalan bir iki artığa güvenmek zorundaydı Beril.

Kendini yoğun bir depresyon hâlinde hissediyordu.. Hayat durağanlaşmıştı, eskiden renkli olan herşeye siyah beyaz çerçevelerden bakıyordu şimdi. Odasının duvarları gibi isli olmuştu hayatı..

Her gece, herkes uykuya daldığında ağlıyordu.. İri gözleri kan çanağına dönene kadar ağlıyordu.. Saçlarının zifiri siyahı, onu boğmaya başladı.. Hayatındaki eksikliklerinden, boşluklarından dolayı kendisine kızıyordu, sanki yangın onun elindeymişcesine..

Eskiden.. ( devamı )

01.12.07 - 12

Tue, 20 May 2008 10:46:01 +0300
Damarlarında kan değil kurşun geziniyordu sanki. Öylesine ağırdı kolları, bitkin bir şekilde başını uzattı. İsten rengi grimsi olmuş, sıcak ve küçük bir odadaydı şimdi.

Son hatırladığı bir yangın ve "Oğuzhan" isminde biriydi ama kim olduğu hakkında en ufak bir fikri yoktu.

Düşündü de.. Son 1 yılda gelişen hiçbir şey hakkında bilgisi yoktu, hafızasının o kısmı silinmişti sanki. İçeriden yemek kokuları ve Fransızca bir şarkının sürekli tekrarlanan nakaratı geliyordu:

Voulez-vous coucher avec moi ce soir
Voulez vous coucher avec moi

-Kimse yok muu? diye seslendi. Hemen ardından içeri, hacmi odayı kaplayan, üstündeki aşçı önlüğündende anlaşılacağı gibi yemeği pişiren kişi geldi:

-Bon jour Beril! dedi.

-Günaydın.. Siz... Kimsiniz?

-Ben Carla. Tatlım, uzun süredir uyuyorsun, tanışmadık henüz! Ben Pierre'in üvey annesi!

-Pierre?

-Ah.. Doğru.. Sen bilmiyorsunki.. En son hatırladığın şey ne ki?

-Zerrin.. Zerrin teyzem.. O nerde?

-Zerrin mi?! Zerrin..

-Noldu ona?!

-O öldü kızım..

-Ne?!!! Yoo hayır, ölmedi, o ölse hatırlardım..

-Onun ölümünü hatırlamadığın gibi birçok şeyide hatırlamıyorsun. Doktor bunun olabileceğini söyledi.

-Sana neden güveneyim?

-Çünkü yangından sonra seni sahiplenecek kişi olarak hayatında bir tek ben kaldım! Annenin öldüğünü anımsıyorsundur umarım, hatırlamıyorsanda söyleyim, baban seni çok küçükken terk etti, annen intihar etti, Zerrin teyzende öldü!

Beril'in dünyası daha öncesindende yıkılmıştı başına ama herşeyin bir anda söylenmesi, damarlarında gezinen kurşundan daha ağır geldi ona.. Ağır ve yorucu.. Başını takatsizce yastığına koydu, başını öbü.. ( devamı )

01.12.07 - 11

Tue, 20 May 2008 10:46:00 +0300
Pierre ellerini ceplerine sokmuş, yavaş yavaş alıştığı bu şehrin çiçek-egzoz karışımı havasını içine çekiyordu. Tam o sırada bir fren sesiyle irkildi, arkasına dönünce gözleri büyüdü:

-Jasmina teyze!!!!!!!!!!!!!

***

-Çok garip.. Hımm...

-Nedir?

-Oğuzhan bey. Hareketlerinizle test sonuçlarınız uyumlu değil.

-Anlayamadım.

-Test sonuçlarına göre normalsiniz ama davranışlarınız gene..

-Gene?

-Eskisi gibi. Kasıtlı yapmıyorsunuzdur umarım, yoksa anlarız.

"Aptal. Tehdite bak" diye geçirdi içinden.

-Hayır, bilinçli yaptığım hareketler değildi.

-Hımm..

-Ne olacak şimdi?

-Bu demek oluyor ki..

-??

-Bi süre daha bizimlesiniz.

Gülsün mü, üzülme taklidi mi yapsın, anlamadı. En iyisi bi mimik bile yapmadan odayı terk etmekti. Sessizce çıktıktan sonra koşarak Beril'in odasına girdi:

-Kalıyorum!!

Birbirlerine sarıldılar. "Şizofrenik bir aşk"tı belki ama diğer aşklardan çok daha güzeldi. Beril'in tedavisi bitene kadar Oğuzhan'da düzelememiş gibi davranacaktı, Beril iyileşmek için elinden geleni yapacak, hastayım bahanesiyle gitmediği terapilere gidecek, hademeyi korkutmak için "odayı örümcek bastı" diye bas bas bağırmayacaktı.

Oğuzhan'sa tam tersi, çok donuk, tepkisiz olacak, grup terapilerine katılmayacak, inziva halinde sadece Beril'le konuşacaktı.

Dışarı çıkınca ne olacağını ikiside kestiremezdi ama istedikleri tek şey birbirlerinin hayatından çıkmamaktı. Yazık ki, ikiside bunu birbirine söyleyememişti.

***

-Pierre..

-Teyze..

-Ağlama, üzülüyorum.

-Sen...Sen iyi misin?

-Kaza..

-Sen..., Pierre hıçkırıklarını tutamıyor.. ( devamı )

01.12.07 - 10

Tue, 20 May 2008 10:45:01 +0300
-Kötü haber, diyerek kantindeki Oğuzhan'ın oturduğu sandalyeyi çekti Beril. Hemde çok kötü.
-Noldu?
-Test sonuçlarıma baktılar.
-Eee?
-Hâlâ kalmam gerekiyormuş.
-???
-Bakma öyle..

Bukle bukle dökülen siyah saçlarına baktı Oğuzhan. Ağlamasada ağlıyor gibi duruyordu gözleri Beril'in. Simsiyah, gecedende siyah, zifiri siyah..

Öyle ki onlara daldığında yolunu şaşırıp kaybolmuştu.

Kendini kaybetmişti onda, hâlâ bulamıyordu. Hastaneden çıkarken elinden tuttuğu kişinin Beril olmasını istemişti. Ama Beril'in tedavisi hâlâ bitmemişti.

-Ne yapcaz şimdi? Senin gitmeni bekliyorlar, benimse kalmam gerek. Bak... Çok zor şeyler yaşadım, anlattım hepsini sana. En yakınım sandığım insanlar bilmezken sana söyledim. İçimden birşeyler, sende bana ait bir his buluyor, bırakmamalıyım seni. Ama sen gidersen, ben çıkamazsam tüm büyü bozulur.

-Beril..

-Bak, saçma gelecek ama ne biliyim işte.

-Beril!

-Çıkamıyorum lanet olsun!

-Seni seviyorum!

Bunu elini tutarak söylemişti. Bir sessizlik oldu, Oğuzhan başını ellerinin arasına alarak masaya dayandı, Beril'se iri siyah gözlerini ondan ayıramıyordu.

-Saçma gelecek demiştin. Asıl saçma bu işte! dedi sinirle Oğuzhan ve kalktı. Gitmeye davranırken Beril kolundan tuttu:

-Dur! Gitme!.. Sen, benim seni sevdiğimi bugüne kadar anlayamadın mı? dedi soran gözlerle.

Bir akıl hastanesinin şahit olabileceği en mutlu sahneydi o an belkide..

***

-Hazır mısın?

-Evet! Geliyo..rum!

Pierre hızlıca merdiven basamaklarını ikişerli üçerli atladı ve "Jasmina teyzesinin" yanına gitti.

-Dur şimdi bekle, taksi çağırmalıyız.

01.12.07 - 9

Tue, 20 May 2008 10:45:00 +0300
-Merhaba, buyrun lütfen.

-Önemli birşey mi oldu?

Beril'le Oğuzhan'ın konuşmasına tanık olduktan sonra hemşire hemen genel müdürün yanına koşmuş, psikologlarında onayını aldıktan sonra Oğuzhan'ın tedavi sürecinin bittiğine emin olmuşlardı.

Test sonuçlarını da gösterdikten sonra müdür gülümseyerek Oğuzhan'a baktı:

-Yani artık gidebilirsiniz.

-Ben..

-Biliyorum, şaşırdınız ama inanın dışardaki hayat siz burda kaldığınız sürece fazla değişmedi.

-Korkum o değil.. Ben sadece.. Kendimi hazır hissetmiyorum.

Derin bir iç çekti müdür. Sanki hastalar itiraz etmese olmazdı. Oğuzhan istediğinin olmayacağını fark edince zaman kazanmak için:

-Biraz süre istiyorum. Kısa bir süre, dedi.

-Peki tamam. Siz ne zaman hazır hissederseniz, dedi bıkkınlıkla.

Mermer koridorda ilerlerken Oğuzhan'ın aklında ona eski yaşama sevincini veren siyah saçlar, iri siyah gözler, yani Beril vardı. Kendi aklından geçen bir düşünceye kendide güldü:

-Saçmalama oğlum, dedi. Beril'in odasının önünden geçerken duraksadı. Yoluna devam edecek gibi yaptı sonra kapıyı çalarak içeri girdi.

***

-Jasmina teyze, suju geldi!

-Suju değil o, sucu.

-Tamam. Suu..cu!

-Afferin, diyerek gülümsedi Yasemin. Sanki küçük bir çocuğa ana dilini öğretir gibiydi.

Geçenlerde kitaplığın tozlarını alırlarken Pierre yanlışlıkla bir albüm düşürmüştü.

-Burda annenin resmide var, deyince Yasemin'in elinden alıp merakla bakmıştı albüme. Annesinden çok üvey ablasını arıyordu gözleri. Yasemin fark etti:

-Bak, Beril, diyerek küçük bir kız resmi gösterdi.

-Çok sevimli.. ( devamı )