Kendi gerçeğinden kendini sakladın..
Yazık ettin kendine be çocuk!
Seni senden başka kimse gerçekten sevemezdi ki..
 
Issızdı, bilirim, ayazdı geceler..
Buz tutardı iliklerine kadar sokaktakiler..
Senin bir paçavraya sarılıp sokağa atılmış kalbindi gerçeğin,
Onada sahip çıkamadın ya,
Yazık ettin kendine be çocuk!
Onu senden başka kimse sahiplenmezdi ki..
 
Kendi kendini
Aynadaki seni inkar ettin sen!
Ne demek bilir misin kendine küsmek?
Her sabah aynı bulantıyla uyanmak..
Her öğlen, gün ne zaman bitecek demek..
Her gece uyurken, ertesi gün yaşamayı istemeyip
Aslında içten içe bunu delicesine umut etmek..
 
Budur insan olmak!
İnsanoğlunun lanetini kanının en küçük molekülünde hissetmek..
 
Budur yaşamak!
Yaşama sevinci diye içine çektiğin havanın egzoz dumanı olduğunu umursamamak..
Umursadığın ansa ölmek istemek..
 
Budur belki sadece sen olmak!
Buğulu bir cama ismini yazıp
"Ben burdayım!" demek..
İsimsiz mektupları yazıp yazıp gökyüzüne göndermek..
Sahibi olmayan melekleri sahiplenip
Bulutları kucaklamak..
 
Şeker kokan silgilerde çocukluğunu bulmak,
Kaç yaşında olursan ol, papatya falları istediğin gibi çıkınca sevinmek..
Mırıldandığın parçanın radyoda aynı anda çalması,
Dört yapraklı yonca belki yaşama sevinci..
 

 
Kim bilir, kim ne diyebilir ki?
Tıpkı bu şiiri beğenmeyip fena değildi gibisinden yorum yazmayı düşünenlere geri dön butonuna basmalarını rica edeceğim gibi 
 
 
Megaloman değilim, megalomanyağım. İtirazı olan? (: