01.12.07 - 14

Kategori: "01.12.07"|

20/5/2008
10:47

-Annemin ölümünü hatırlamamam büyük şans o zaman benim için.

-...

-Neden konuşmuyorsun?

-Son zamanlarında göremedim onu..

-Üzülme. Beni deli hastanesine yatıran sana napardı kim bilir?

-Annem.. Kötü biri miydi?

-Hayır.. Sadece hastaydı..

Merhametli bir abla havasıyla Pierre'in elini tuttu. Pierre gözlerini ablasından alamamıştı, nasıl olurda aynı annenin çocukları bu kadar farklı olabilirdi? Beril annesine bu kadar çok benzerken, Pierre'in hiçbir alakası olmazdı..

-Hadi, yemek hazır! dedi Carla.

-Geliyoruz.

-Pierre, artık annem olmadığına göre, üveyde olsak hayatımızda yakınımız olarak bir tek ikimiz kaldık.. Beni bulduğun gibi bir daha kaybetmeyeceğine söz ver..

-Veriyorum.. Ama sende söz ver.

-Ne için?

-Sende beni terk etmeyeceksin.

-Hadiii! diye sabırsız bir ses ağlamaklı havayı dağıttı. Carla'nın kızıydı bu. Simone.

-Geliyoruz Simone!

Masada annesini düşündü Beril. Ve onu bu gece aklındaki yarım yamalak hafızasındanda silmeyi..

Ama korkuyordu.. Neyi unutmaya çalışırsan, karşına hep o çıkar. Annesinin hayaletinden korkuyordu. Rüyasına girmesinden.

Yüzünü hiç hatırlamamasına rağmen, yangından sonraki tek hatırladığı isimden, Oğuzhan'dan korkuyordu. Karar verdi, artık hafızası silinmeden önceki kısımla uğraşmayacaktı.

Ne Zerrin olmuştu hayatında, ne annesi Fransa'dan geri dönmüştü. Pierre ve onun üvey annesi Carla, yani Fransız ailesi vardı sadece. Bir şekilde iş bulup devam edecekti silik yaşamına.

Peki Oğuzhan? Zaten hatırlamadığı birşey üstünde ne kadar durursa dursun, kendi kendine acı çektiriyordu. Hatırlanmayan birşeyi nasıl unutacaktı?