-Bunu da bavula koyuyum mu anne? -Hiçbir şey bırakma. Carla aileyi telaşa vermişti, herkes haciz gelecek sanıyordu ve sözde memurlar gelmeden önce kaçacaklardı. Bahane saçma gelmişti Beril'e. Memurlar...
-Yaa.. Carla'nın yüzü gölgelenmişti. -Öyle işte.. Şimdi de onu arıyorum. Biraz ileride ama.. -Sana yardım edebilirim. -Tanıyor musunuz Beril'i? -Aslına kalırsa.. Beril'i hastaneden çıkaran benim....
"Onu Utku Sokak, 13. Nolu Çınar Apartmanın 18. dairesine götürmüş." Utku Sokak, 13. Nolu Çınar Apartmanı.. Biraz ilerlese 18. daire.. Beril, kanlı canlı karşısında olacaktı. Sanki yıllardır...
-Annemin ölümünü hatırlamamam büyük şans o zaman benim için. -... -Neden konuşmuyorsun? -Son zamanlarında göremedim onu.. -Üzülme. Beni deli hastanesine yatıran sana napardı kim...
-Hatırlamaya çalışmamak en iyisi..-Canım, bir gün mutlaka karşına çıkacak bunlar. En başta Pierre..-O burda mı?-Hayır. Ama bu akşam gelecek.-Peki siz Türkçe'yi nasıl bu kadar iyi...
Damarlarında kan değil kurşun geziniyordu sanki. Öylesine ağırdı kolları, bitkin bir şekilde başını uzattı. İsten rengi grimsi olmuş, sıcak ve küçük bir odadaydı şimdi. Son hatırladığı bir...
Pierre ellerini ceplerine sokmuş, yavaş yavaş alıştığı bu şehrin çiçek-egzoz karışımı havasını içine çekiyordu. Tam o sırada bir fren sesiyle irkildi, arkasına dönünce gözleri büyüdü: -Jasmina teyze!!!!!!!!!!!!!...
-Kötü haber, diyerek kantindeki Oğuzhan'ın oturduğu sandalyeyi çekti Beril. Hemde çok kötü.-Noldu?-Test sonuçlarıma baktılar.-Eee?-Hâlâ kalmam gerekiyormuş.-???-Bakma öyle.. Bukle bukle dökülen siyah saçlarına baktı Oğuzhan. Ağlamasada ağlıyor...
-Merhaba, buyrun lütfen. -Önemli birşey mi oldu? Beril'le Oğuzhan'ın konuşmasına tanık olduktan sonra hemşire hemen genel müdürün yanına koşmuş, psikologlarında onayını aldıktan sonra Oğuzhan'ın tedavi sürecinin bittiğine emin...
-Şimdi daha iyisiniz ya? -Evet, çok teşekkür ederim. Doktorsunuz sanırım.. -Evet. -Sizi hatırlar gibiyim... Oğuzhan, onu tanımasın diye arkasını döndü. Pencereden dışarı bakmaya başladı. -Evet...
Koridorda volta atıyordu, ellerini hasta önlüğünün ceplerine sokmuştu. Gene aklında bir türlü toplayamadığı (ve belki de aklını yitirme derecesine getiren tek sebep) düşünceler vardı. Hayal kırıklıkları.. Dibi...
-Lütfen bana tekrar açıklar mısınız?-Bak oğlum.. Hay Allah.. Nasıl anlatacaksam.. Hıh. Do you know English?-Yes, yes.-Your mom is dead. Your sister lost her mind. You...
-Kendi isteğinizle, yanlış anlamadım değil mi?-Evet, kendi isteğimle.-Emin misiniz?-Evet. Yeni kalacağı yere baktı önce.. Soğuk, hastaneninkiler gibi beyaz duvarlı, çokta büyük olmayan bir yerdi. Hademenin kartına takıldı...
-Doktor bey.. Doktor bey, uyansanız iyi olacak, acil bir hasta var.-Ne? -Uyuyakalmışsınız..-Tamam, geliyorum hemen. Geçen 1 ayı düşündü Oğuzhan.. Hayatında en çok değer verdiği insanın ölümünü, destek...
-Beril konuşsana.. -Ne dememi isterdin ki? -İçinden geçeni.. -Şu an içimden geçenleri inan öğrenmek istemezsin.. -Söyle.. -Bu anı çok farklı hayal etmiştim..Anne.. -?? ...
-Beril, yavrum cevap ver! -Beril!! Yasemin, kolonya getir! Çabuk! 15 dk sonra Beril kendine gelmişti. -İyi misin kızım?-İyiyim Yasemin teyze.. -Beril.. -Sen gerçekten.. O...
-Ne?! Gene uzun bir sessizlik. Geniş, eski moda mobilyalarla döşenmiş salonda sadece baba yadigarı eski saatin tik takları yankılanıyordu. -Beril, biliyorum çok zor.. Hem bak... İstemezsen...
-Mutlularsa karışmam, dedi ince, yaşlı sesiyle. Yüzü, onun yaşındaki bir bayan için oldukça güzeldi. Görmüş geçirmiş bakışlar onun yüzündede belirmişti yılların yardımıyla. Küçük, beyaz hasır...
"Arkana bakta düşün yeniden..Gururumuzdu bizi deviren..İçime dolan tüm korkularıDenize bıraktım sahilden.." Bitti işte. Bir sıkıntılı dönem daha olacağına vardı, tıpkı diğerlerine olacağı gibi. Kısır döngü hayatımız, her...